Het idee dat je een goede verstandhouding had kan zo maar weer omgegooid worden, zonder dat je het ziet aankomen.

Ik heb me niet gehouden aan de regel om enkel over koetjes en kalfjes te praten waardoor het probleem zich weer voordoet. Had het kunnen verwachten dat negeren van het probleem niet de oplossing was en dat het probleem zich juist weer zou voordoen in moeilijke tijden. Maar dat is achteraf praten.

Kan op het moment enkel zeer sterk zijn en alles ingoede banen proberen te leiden. Hoe sterk kan iemand zijn?

Steun zoeken heeft er nu alleen toe geleid dat er nog een probleem moet worden opgelost.

Hoe ga ik dat doen. Duidelijk vertellen wat ik van de ander verwacht. Een luisterend oor en enkel dat. Geen bemoeizorg geen tranen en verhalen over hoe moeilijk het voor de ander is. Dat helpt mij absoluut niet dus.

Gelukkig is er nog altijd vriendschap.

Toch knaagt er altijd iets in een vriendschap. Is dit voor altijd? Weet ik precies wat ik kan verwachten van die ander? Is de vriendschap er nog zodra de ander verandert, of een vriend/in krijgt? Vrienden komen en gaan in mijn leven. Wanneer zij of ik verander, of wanneer de grote liefde in het leven komt kan de vriendschap langzamerhand verdwijnen.

Ik begin me af te vragen of vriendschap niet gewoon voortkomt uit overlevingsdrang. Steun heb ik nodig en dus zoek ik vrienden die me dat kunnen geven. In feite gebruik ik ze dus eigenlijk.

Uitzondering zijn de vrienden voor het leven die ik eens in de zoveel tijd zie en dan is het goed. Maar ja waarom blijven die? Mogelijk omdat je er zoveel energie in hebt gestoken in het verleden. Zoveel met hen hebt meegemaakt dat je dat niet meer kwijt wil a la 'de conservation of resources theorie.'

Het blijft in dit leven altijd zoeken naar iets beter, aangezien perfectie op deze planeet in de mens niet bestaat zal dat altijd zo blijven.

Vreemd hoe vreugde via een simpele beslissing van iemand anders zo teniet kan worden gedaan. Verwachtingen blijken een groot aandeel te spelen in je reactie op een teleurstellende boodschap. Waarom ik zo boos ben nu? Verwacht dat ik het zou worden. Alles wees erop, iedereen dacht het zodat ik ook erin ging geloven. Had het idee dat ik bij iedereen goed lag, dat het juiste moment daar was...en dan blijkt dat toch niet zo te zijn. Krijg vluchtneigingen, wil weg ben boos dat ik niet meer heb ingezien dat het ook anders kon uitpakken. Boos op kritiek die gegeven wordt waar ik niks mee kan.

En de grootste vraag die blijft. Hoe moet het nu verder, wat is mijn plan B? Daar blijven? en weer helemaal opnieuw een inschatting maken van de mensen om me heen. Ik kan dat dus blijkbaar niet. Had het idee de mensen aardig te kennen, dus niet het geval. De kritiek is heftig en ik vraag me af of ik kan werken met mensen die zo over me denken. Weg gaan is echter ook weer een afgang. Kan niet dealen met hoe het is en dus maar weg. Weer opnieuw starten en waarschiijnlijk tegen een zelfde soort probleem aanlopen.

Voorlopig blijft het wazig. Hoop dat het cliche van tijd zijn wonderen doet en inzicht brengt.